Life is going on n on >>>>
ตั้งแต่ตัดสินใจที่จะขยับชีวิตที่น่าเบื่อ และน่าอึดอัของตัวเองขนานใหญ่ ตั้งแต่วันนี้ก็ 7 เดือนมาแล้ว หลังจากวันนั้นเป็นต้นมาชีวิตไม่เคยได้หยุดนิ่งเลยจริง ๆ ซักที เหมือนจะสมใจชีวิตไม่น่าเบื่ออีกแล้ว (แต่งแ-่งโคตรเหนื่อยเลยว่ะ) ตอนนี้ได้รู้จักตัวเองมากขึ้นว่า ฉันทำอะไรได้บ้าง และที่ของฉันอยู่ตรงไหน เริ่มจากเรื่องเรียน เพื่อนก็คงรู้กันแล้ว (ส่วนหนึ่งล่ะนะ) ว่าต่อโทอยู่ที่ไหน เรื่องนี้ก็ทำให้ต้องย้ายถิ่นที่ซุกหัวนอน (ฮา ๆ ) แต่คุณ ๆ รู้มั๊ย แม้จะเหนื่อยแต่ฉันไม่เคยเสียใจที่เลือกเดินทางสายนี้ เพราะฉันคิดอยู่เสมอเลยว่า นี่แหละที่ ๆ ฉันควรจะเลือกเดินมานานแล้ว สนุกมาก ๆ เพื่อน ๆ น่ารัก ชีวิตโอเค มีสีสัน (แต่ไม่มีแฟน ฉันรู้นะพวกแกหลายคนลุ้นอยู่ ไม่มีโว๊ย !!) ตอมาก็เรื่องงาน ตอนนี้ไม่ได้ตามไปติดปีนแล้วนะ น้อง ๆ พี่ ๆ เพื่อน ๆ ชาวปีก น้องซิลช์ของเพื่อน ๆ ขอไปใส่เครื่องแบบสีขาวแทนแล้วนะ เป็นข้าราชการที่ต้องใส่เครื่องแบบเต็มขั้นมาได้ เดือนกว่า ๆ แล้วค่ะ เรียนไปทำงานไป
(เหนื่อยแบบ เดินขึ้นเขาก็สู้ไม่ได้) แต่ก็เหมือนเดิม มีความุขตามอัตภาพและยิ้มอยู่เสมอ
เอา ล่ะตามที่ร่าย ๆ มาก็คือจะบอกว่า มีความสุขดีมาก ๆ แล้วใครตามไปในไดก็จะเจอข้อความเดียวกันนี้แหละ เพื่อน ๆ ชาวได จะตามไปเม้นท์ในใดจะเป็นพระคุณอย่างสูง คิดถึงได แต่ไม่คิดถึง ฮิห้า พูดจริงนะ คิดถึงเพื่อน MV63 ทุกคน คิดถึง Aqua22 NR24 TISM51 ชาวได และ Romantic ทุกท่านนะจ๊ะ เฮ้ย...ต๋อมฉันไม่รู้ว่าแกจะเข้ามาอ่านมั๊ยนะ HBD วันอาทิตย์ที่จะถึงนี้นะแก แก่ขึ้นอีกแล้วนะเฟ้ยเถ้าแก่สวน อิดำมีแฟนแล้วห้ามทิ้งน้องนะโว๊ย ทิ้งกันล่ะน่าดู
Miss u all
ปล. ไว้รู้ที่ลงแน่นอนแล้วจะบอกอีกที แต่อาจจะไปสิงอยู่สุวรรณภูมิล่ะมั๊งนะ
C ya NexT :P
zilch
19 ต.ค. 2551 เวลา 15:22 น.
No tears no fear no love ..... that mean no life.
